It’s a kind of magic….

Je hoort, ziet en leest ze vaker…  bijzondere gebeurtenissen in het leven van mensen…  Uitspraken als toeval bestaat niet of ik heb een goede beschermengel zijn de woorden die daar vaak bij horen…

En ik geloof ook dat toeval niet bstaat en vind het enorm fijn om te denken ja zelfs bijna zeker te weten dat we hier zijn voor een groter goed…

Maar toch elke keer als je met “magic” geconfronteerd word blijft dat bijzonder .. heel bijzonder!

Waarom begin ik met zo’n inleiding en waarom deel ik dit uberhaupt met jullie? Hear me out…

Eigenlijk zijn het woorden van troost… woorden van hoop, steun en misschien zelfs dat het voor sommigen onder jullie ook goed komt… die wil ik geven… Waarom? Geen idee… maar omdat toeval niet bestaat zal het wel een reden hebben…

Diegene die mij in real life kennen weten dit… Ik leef elke dag met een enorme pijn in mijn rechter enkel… de ene dag wat meer enorm dan de andere … maar genoeg om er veel last van te hebben bij het dagelijkse functioneren..

Na 3,5 jaar ellende … met vechten voor elkaar, vechten voor jezelf, vechten voor het behoud van mijn voet, vechten tegen de karakterveranderingen die eeuwig pijn nou eenmaal met zich meebrengt  was de koek op… Frank en ik allebei doodmoe besloten op zeer korte termijn samen er tussen uit te gaan.. even weg uit het alles hier thuis.. letterlijk alles achterlaten om samen op adem te komen… en uit te vinden of er uberhaupt nog wel een samen was…

Al in het vliegtuig (we vlogen naar Mexico) bleek dat samen nog steeds samen was …

Op de derde dag van deze vakantie “strompelde” (zoals ik nou eenmaal strompel) ik naar mijn bedje op het strand toen Frank opmerkte dat ik eigenlijk helemaal niet aan het strompelen was.. sterker nog dat ik zeer lichtvoetig liep… Bijzonder… Maar toen ik daar even later over na lag te denken realiseerde ik me ineens dat mijn enkel geen pijn meer deed… Neh? dat kan toch niet…? En na nog wat langer nadenken over de dagen ervoor realiseerde ik me dat ik wanneer ik in de hotelkamer was, ik mijn rolstoel aan de kant zette en “gewoon” alles lopend door de kamer liep en dat mijn zonnebedje eerst naast de tegels stond en nu na 3 dagen een heel stuk verder op het strand richting het water was… OMG?… WTF? wat is dit?

Wat heb ik de afgelopen dagen anders gedaan waardoor dit heeft plaatsgevonden en vreemder nog? waarom heb ik niet eens gemerkt dat mijn enkel van een kloppende bonkende pijnlijke massa verandert is in een “enkel”… Bizar… Hoe langer ik erover nadacht hoe meer in verwarring ik raakte..

Wat zijn nu die dingen die ik bedacht heb die hier toe hebben kunnen leidden? Want das bijna het enige menselijke wat je gaat doen .. redenen verzinnen…

Ik heb 11 uur in een drukcabine gezeten…

Ik ben bij de Maja’s geweest … Een hele dag… en ik geloof in de Maja’s met hart en ziel…

Ik ben 10 dagen ff uit mijn thuis situatie getild… niks hoefde en alles mag

Ik ben in ander klimaat daar …het was er 30 graden en een andere luchtvochtigheid…

Daar zit je dan met je goede gedrag.. Er gaat van alles door je heen..

Wat nou als het weer terug komt? dit is wel heel fijn zo…

Na 10 dagen zat de vakantie er weer op .. weer die drukcabine in.. strax komt het terug.. help… maar het kwam niet terug na het vliegen…. Regen bij aankomst.. strax komt het terug… help… maar het kwam niet terug door het weer … Thuis weer stress… strax komt het terug… help… maar het kwam niet terug door stress…. Zodadelijk moet ik weer gaan revalideren en het extreem belasten…strax komt het terug.. help… maar het kwam niet terug door het belasten en/of revalideren…

Inmiddels ben ik dus maar opgehouden met me afvragen waarom? en probeer ik de angst in mijn achterhoofd dat ik terug moet naar een leven met pijn los te laten…

Ik geniet ik er domweg van… elke dag weer .. een leven zonder pijn aan mijn enkel…een leven met de rolstoel vaker leeg dan ik me ooit had voorgesteld… bijna van de 1 op de andere dag.. zonder reden… It’s a kind a magic…

Daarom dus dit stukje voor iedereen die pijn heeft.. geef niet op.. houd maar goede moed… het kan dus… zomaar …onverklaarbaar voor iedereen… ook bij jou als je dit leest dus…  it’s a kind of magic… echt!

The fellowship of the Tabbert

JA Sinterklaas, ik kom eraan Sinterklaas… langzaam, heel langzaam schuifelde Manuela met lood in haar schoenen naar voren tussen de kinderen door, ondertussen probeerde ze te bedenken hoe ze dit nou moest uitleggen….. 



Al weken waren de leden van de Ouderraad bezig met alles te organiseren voor de komst van de Sint, vergaderingen, kadootjes regelen, Sint en Piet mooiste pak met toebehoren en natuurlijk ook Sint zijn troon. Het was enigszins crisis want de Pieten hadden gedreigd niet te komen als het ontbijt en omkleden niet bij mij zou mogen zijn.. Ik echter ook niet de lulligste heb ootmoedig mijn huis en haard opengesteld voor de invasie van de Sint met zijn gevolg… want het is altijd een feestje om die oude man in huis te hebben. 



Elke Piet heeft zo zijn eigen manier van doen hier in huis, ze komen natuurlijk al sinds mensheugenis hier ontbijten dus scharrelen ze rond alsof ze hier dagelijks komen in plaats van maar 1 keer op de verjaardag van de Sint…
De één staat op Rammstein als achtergrond muziek, de ander wil alleen maar door mij geschminkt worden omdat tie dan stiekem een oog over mijn voorgevel kan laten dwalen of misschien zelfs wel ff terloops ze te voelen, de volgende komt voor de mooie Sabine en natuurlijk komt de Sint om op zijn zak geblazen te worden als hij het warm krijgt: “Ook op de randjes, lieve schat..” en om op eigenzinnige wijze geëntertaind te worden door, de aanstuurster van het fellowship, Manuela. 



Los van een vaste kern pieten die altijd bij Sint zijn, zijn er ook elk jaar nieuwe pieten, deze pieten worden alvast op een harde manier ingewijd op onze vergader en pasavond (lees zuipavond).
En wel zo hard dat één van de Pieten ons van te voren toefluisterde, zegguh die nieuwe piet die ik meeneem, doen jullie daar een beetje voorzichtig mee… hij is pas 17…

Voor het eerst was er dit jaar een heel oude meisjesPiet, tenminste dat denk ik want toen ik haar gerimpelde huidje zag verzuchtte ik bij mezelf… Goh dat wordt nog een hele klus…. Manuela voorzag ook een probleem en was te rade gegaan bij de make-up kenner mijnheer Brehm om vervolgens aan te komen met een potje met een speciaal goedje wat er volgens hem nooit meer af zou gaan… das altijd handig… 


Ze was op z’n zachts gezegd bijzonder… heel heel lief en zachtaardig maar klein, goh wat was ze klein….(Stiekem voelde ik de lachkriebels al op komen borrelen en besloot dan ook om maar een tijdje niet naar Manuela te kijken want zij kent mijn issue met kleine mensen, en daar bij ik had heel veel werk aan haar.. dus geen tijd om te keeten voor mij) 


Ze had dan ook al snel volgens oude traditie een bijnaam gekregen, maar omdat ze zo bijzonder was wisselde die naam van kleine Piet, tot domme Piet tot uiteindelijk haar echte naam Smurfpiet. Hoogtepunt vond plaats in de keuken.. Op het moment suprême; de lippenstift op doen… liep Smurfpiet naar de keuken alwaar Janneke en Sabine druk in de weer waren met koffie met rietjes en dies meer zij, waar zij op haar gemak haar gebit uitspuugde en sproeiend tegen de meisjes kweelt, ik moet ‘m ff spoelen hoor anders plakttie zo… Dat beloofd wat…
Manuela en ik zijn blij dat we dit niet live gezien hebben want ik denk dat we er in gebleven zouden zijn…

Smurfpiet blijkt een combinatie te zijn van Eucalipta de heks en een oude seniele bejaarde die haar gebit kwijt is en de goede Fee.



Nadat alle Pieten weer tiptop mooi gemaakt zijn en Sint in zijn pak is gehesen gaan het hele fellowship op weg naar de school… 

Volgens het van te voren opgesteld protocol neemt de Sint met zijn gevolg zitting in de speelzaal, alwaar de groepen 1 voor 1 zich presenteren voor een persoonlijk onderhoud met de goedheiligman en afsluiten met een dansje of een liedje voor de Sint….


Ondertussen slaat de meligheid toe want na 8 keer linker been rechter been weet de Sint en ook wij als ouderraad inmiddels wel hoe dit gaat. 
Zwempiet echter had een briljant idee om het geheel wat extra sjeu te geven… Smurfpiet moest maar eens tussen de kinderen gaan staan om mee te doen.

Met verbijstering hadden Manuela en ik al naar dit kleine tanige gerimpelde Smurfpietje staan kijken want het was ons een raadsel waarom ze al die 5 uur op school haar mond niet opengedaan om met de kinderen te zingen of te praten. Waarschijnlijk was haar afgespoelde gebit gaan plakken en was ze daardoor niet meer instaat om haar stembanden te laten trillen…



Langzaam maar zeker kregen Manuela en ik een niet te onderdrukken lachsalvo… los van elkaar besloten we elkaar dan ook maar niet aan te kijken… Maar toen Sint een snelle improvisatie ten gehore gaf van het duet van Brigit Kaandorp en Herman Finckers hoorde ik Manuela grinniken en was het spreekwoordelijke hek van de dam….

Ondertussen was Smurfpiet tussen de kinderen gaan staan, bijna sereen was ze met haar gebitjes stemloze gezicht… De make-up was in haar rimpels geklonterd, de lippenstift uitgesmeerd, een angstige blik, haar pet stond scheef op haar hoofd, kousen afgezakt, en ze opende haar mond… Manuela en ik keken elkaar verwonderd aan zou het gaan gebeuren.. Smurfpiet gaat praten? Smurfpiet opende dus haar mond om met haar tong haar lippen te bevochtigen en… sloot vervolgens weer haar mond… De muziek zwelt aan en op niet navolgbare wijze danst de Smurfpiet haar dans….

Ondertussen schieten Manuela en ik zo hard in de lacht dat de Sint en de overige pieten verstoort naar ons op kijken, ook sommige kinderen kijken naar ons in de veronderstelling dat wij hen uitlachen.. Keihard klinken onze lachsalvo’s nu boven de muziek uit… Sint keek ondertussen met boze blikken onze kant op en ook Piet gebaarde driftig dat het wel genoeg was… maar te lang de lachkriebel onderdrukt.. er was geen houden meer aan…

Toen ik de kant van Manuela opkeek, schoot me ineens mijn favoriete moppie over lilliputters door mijn hoofd en ik hoefde alleen maar te zeggen: 1, 2 hup….. Schandalig… maar we zijn niet meer in staat om te stoppen met lachen… de tranen biggelen ons over de wangen… godzijdank zijn wij niet geschminkt… daar had zelfs geen tovermiddel van mijnheer Brehm meer tegen geholpen…. 

Sint besluit in te grijpen… zodra de muziek uit gaat… moet Manuela naar voren komen… ik zucht oplucht… godzijdank zit ik in een rolstoel en kan ik niet naar voren komen over 40 kinderen heen… 
Want hoe ga je je hier uit redden, je kunt toch slecht tegenover al die kinderen zeggen dat Smurfpiet op een oude seniele stomme zestiger jaren lilliputter lijkt….. 

JA Sinterklaas, ik kom eraan… langzaam, heel langzaam schuifelde Manuela met lood in haar schoenen naar voren tussen de kinderen door, ondertussen probeerde ze te bedenken hoe ze dit nou moest uitleggen…..

Niet dus… stamelend en stotterend staat ze tussen zwarte Piet en de Goedheiligman, die helemaal niet zo heilig is en haar bewust als wraak in dit moeilijke pakket brengt… en ik.. mij kan je wegdragen… 

Veel later als alle kinderen door de ouders opgehaald zijn, gaan de pieten het zweet af douchen en de rest van de fellowship zit te wachten tot hij weer compleet is om aan de gezamenlijke borrel te beginnen (eveneens een al jaren oude traditie).


Oranje gleufhoed Piet komt als eerste terug en vol trots verteld hij hoe ze de Smurfpiet met z’n allen sexueel gemolesteerd hebben onder het douchen… 
Hikkend van de lach voeg ik er aan toe: En… heb je haar anaal zo hard genomen dat haar gebitje in haar mond lag te klapperen…. En ijzige stilte volgt en plotseling bekruipt mij het onaangename gevoel dat er iemand achter mij staat… voorzichtig kijk in over mijn schouder en ja hoor daar staat ze…. de gemolesteerde, misbruikte en afgeleefde Smurfpiet.

Sinterklaas kijkt mij boos en verdrietig tegelijk aan: Kom jij eens even bij Sinterklaas…. 
En Manuela… haar wraak is zoet nu ook ik bij Sinterklaas moet komen en vanuit mijn ooghoek zie ik haar haar lach smoren in het kolletje van haar trui… 

JA Sinterklaas, ik kom eraan… langzaam, heel langzaam schuifel (lees rol ik) ik met lood in mijn schoen en spalk naar voren tussen de rest van de fellowship door, ondertussen probeer ik te bedenken hoe ik dit nou moet uitleggen….. 


Ben benieuwd of Smurfpiet er volgend jaar weer bij is? 


Driedubbele achterwaartse salto.. Mag het er zijn? … Mooi mezelf proberen te worden.. Week 4

Op aanraden van diverse mensen die vonden dat Obese zo’n goed programma was heb ik dit voor het eerst bekeken…
Al weken heb ik het genegeerd omdat ik zo moe word van al die programma’s over afvallen met weer de zoveelste afval/dieettechniek…
en de nooit volgende folllow up, omdat dieeten niet werken en die peopletjes na een jaar weer terug gevallen in hun oude vertrouwde overlevingsstrategie en dus weer op oude gewicht zijn en wellicht nog iets zwaarder… en dat staat zo rot op de tv…

Echter…
Met stijgende verbazing, nee ik formuleer het verkeerd met gruwelijk ongeloof heb ik het programma aanschouwd…
Alles mag er zijn en ik probeer geen oordeel te hebben maar stiekempjes vind ik er toch wel wat van…

Mateloos respect heb ik voor de mensen die deelnemen aan dit programma… want het is nogal wat
Tegelijkertijd behalve het respect vind ik nog heel wat andere dingen en voel ik nog heel wat andere emoties die ik hier niet eens durf neer te zetten…
Bovendien word ik er heel verdrietig van.. heel heel erg verdrietig…
Dat mensen zo wanhopig zijn dat ze in hun ondergoed op de televisie voor heel Nederland hun te zware lijf etaleren en laten beoordelen, dat ze zich openbaar laten kleineren en afbeulen, dat ze accepteren dat ze als een klein kind behandeld worden, dat ze de walging van de trainers toelaten, dat ze accepteren dat er alleen aan symptoombestrijding word gedaan, dat ze hun privé-leven openbaar maken…

Ik begrijp het ook… en daar word ik bang van..heel bang.. ik begrijp het zo vreselijk goed…dat ze zo wanhopig zijn dat er publieke vernedering voor nodig is om iets in hun leven te veranderen… een grotere stok achter de deur kun je niet hebben… want doe ik met dit blog eigenlijk niet precies hetzelfde..
Dingen publiekelijk maken zodat er geen weg terug is omdat teveel mensen er van af weten en je er dus mee kunnen confronteren?

Als ik heel eerlijk naar mezelf kijk moet ik daar ook echt met ja op antwoorden..In het begin wel.. echt…
In eerste instantie schreef ik het eerste blog alleen voor mezelf.. het begon met mijn verhaal en het was mooi om dat neer te schrijven en te voelen…
Voelen wat er mis was en ging… Ik voorzag toen nog niet dat de insteek van Mooijezelfzijn echt werkt.. ik dacht die niet waagt die niet wint..
En zo was het voor mij een logische actie om het publiekelijk te maken zodat ik wist dat ik er mee geconfronteerd kon worden…
Jezelf kleineren en pijn doen en dan toch respect krijgen… Ik niet kon en terug mocht vallen… geen weg terug.. geen nooduitgang…
Het “ik moet sterk zijn” maskertje… kost niks en altijd handig als overlevingsstrategie…

Maar hoe fout zat ik… nog maar 4 weken geleden.. Nu zie ik dat het toen niet goed zat… gelukkig zie ik het nu…

Je kunt nog zoveel publiekelijk maken als je wilt… hetzij door zo’n kutprogramma op de tv of hetzij net zoals ik met een blog waarin je je belevenissen neerknalt maar…
het moet in je hoofd goed zitten.. je moet willen veranderen.. het kwartje moet vallen.. je moet jezelf doelen stellen en er naar leven ook wat betreft eten…je moet de knop om zetten.. accepteren dat het met vallen en opstaan moet gebeuren..doorhebben dat je het verleden niet kunt veranderen of je er nou een eetstoornis doorgekregen hebt of niet..je moet jezelf blijven analyseren tot het een gewoonte word naar je lichaam te luisteren… lief voor jezelf zijn.. van jezelf leren houden…
Je moet nu leven.. en ja dat gaat met bloed en ja dat gaat met zweet en ja dat gaat met tranen… Het mag er zijn.. allemaal… vooral bij mij.. Gondsma “ik ben godzijdank niet meer zo sterk”

Niemand heeft gezegd dat de weg naar mooi jezelf proberen te worden makkelijk zou worden en dat klopt ook maar mijn god wat ben ik blij dat ik het aan het proberen ben….
En de tv? die zet ik gewoon weer lekker uit net als van de week tijdens Obese … ik weiger te kijken naar dit soort emotv waarbij het huilen en de wanhoop groot uitbelicht/overbelicht wordt zonder naar de reden te kijken waarom, waarbij presentatoren beslissen of je een stukje gebak mag of niet, waarbij volwassen mensen als kleine kinderen op hun donder krijgen, waarbij respect en liefde ver te zoeken is en bovenal waarbij de kijkcijfers nog altijd belangrijker zijn dan de mens… Oordeel ik hier over.. helaas toch wel merk ik en niet te zuinig ook…

Mag het er zijn? dat programma? … zeker.. maar wel zonder mij…

Because you’re worth it … Proberen mooi mezelf te worden…Week 3

De beweging zit er in… en hoe… en…

dit wordt een warrige blog.. Waarom?
Ik voel het aan mijn theewater of omdat mijn gedachten warrig zijn dat kan het ook zomaar zijn *grinnik*

Al die kastjes in mijn hoofd die nog steeds op een kiertje staan, zoveel sleuteltjes aan het rekje..
Van de week was ik er toch wee heel even..
Peinzend keek ik naar de sleuteltjes.. zal ik toch? even leek het me zo gemakkelijk.. Ze weer dichtknallen, niks scherven achterlaten en wat nou accepteren zodat ze je niet meer kunnen verwonden…
Peinzend keek ik naar de sleuteltjes…
Gelukkig was het maar een split second..

Ik stap moedig (al zeg ik het zelf ) het pad dat ik samen met Mooijezelfzijn ben opgegaan af en ik kijk niet meer achterom…
Ik ben er klaar mee, al die kastjes al die sleuteltjes, ik ben er klaar mee met dat achterom kijken.. doodvermoeiend en je krijgt nog kramp in je nek ook…

Meanwhile t is ongelooflijk te merken wat er voor een proces er zich in je hoofd afspeelt…
Eerst de demonen uit het verleden met alle bijbehorende pijn, verdriet en zelfmedelijden..
Dan het besef dat dat zo niet langer kan en er dus iets moet veranderen.. Nog meer tranen en verdriet…
Dan de keuze … blijf ik hier lekker hangen, lekker veilig of ga ik het pad verder op…
Ik blijft dus op het pad met opgeheven hoofd …
Ik voel keihard de gevolgen van mijn keuzes… elke dag, elk uur bijna elke minuut… het continue zelf analyseren van jezelf…
Waar komt die behoefte naar snaaien vandaan die ik voel en welke emotie voel ik daarbij… en waarom…?
Dat zijn trouwens enorm veel momenten aangezien ik voorheen de hele dag bijna door at en mijn lijf nog niet helemaal doorheeft dat dat nu in week 3 echt veranderd is…
Dat het lijf alleen maar gevoederd word als het buikhonger heeft… of bij wijze van uitzondering .. soort van privefeestje zeg maar..
Voor alle ander emoties geldt.. wat heeft mijn lijf nodig ?
Aandacht? , Rust?, Water?, Aanraking?, Warmte?, Liefde? ipv van eten oh nee eerlijk zijn vreetwerk en snaaierijen…

Voorbeeld hebben?
Nee je hebt geen honger dat kan niet want je hebt net 2 bruine boterhammen met kaas op,… ja maar… ja maar… HONGER HONGER HONGER
ik wil chips, oh nee, ik wil koek, ik wil… ik wil…gillen mijn hoofd en buik het uit..
Waarom denk ik eigenlijk dat ik honger heb.. ik kan geen honger hebben, wat is er dan aan de hand.. ?
Ohw ik baal enorm en verveel me omdat ik weer plat moet liggen met mijn poot…
Hmm dat is dus geen honger en dan moet ik toch maar ff nadenken over die emotie qua bedrust en poot… en hoe dat dan weer handen en voeten te geven..
Bij alles wat je wilt eten.. waarom wil ik eten…
Buikhonger? voedt me …
Emotietrek.. doe wat met me en laat de snickers staan.. alle 6
Behalve dat het retegoed voelt kost het heel veel energie…
Dit is maar een heel klein stukje van alle discussies in mijn hoofd… Om knettergek van te worden… Knetterbek… Dusssss

En het bijzondere is dat dat gevecht zich dus in mijn hoofd afspeelt, mensen zien niets bij me…
Zeggen dan ook : “nou moe als je je blog leest denk je dat je er heel erg aan toe bent maar je bent niks veranderd…”
Of wat haal je jezelf allemaal in je hoofd ik vond je veel leuker dan toen je nog jezelf was…
Zo erg is het toch allemaal niet….waarom kun je niet gewoon genieten van je leven
Zoveel onwetendheid… vroeger zou die reacties me pijn gedaan hebben.. Maar nu niet meer….
Mensen weten soms echt niet wat ze zeggen..
Ik weet niet precies wat er met me gebeurd is los van het eetgebeuren…
Ik merk dat ik dan niet meer in de verdediging schiet.. ik ga het niet meer uitleggen.. Het is mijn waarheid, ik voel het zo….
Heb respect voor mijn keuzes.. en maak het me niet moeilijker…ik maak het me met grote regelmaat zelf enorm moeilijk.. geloof me…

Ondertussen heb ik voor mezelf een moodboard gemaakt, en als het nodig is verander ik er iets aan …
Heb een mindmap gemaakt met daarin verwerkt alles wat nodig is om mooi mezelf te worden..
Heb ik een paar hele mooie teksten bij het moodboard gehangen..
Voer ik dus talloze discussies met mezelf…
Maar wat ik vooral doe is gewoon nog steeds heel lief zijn voor mezelf.. en dat bevalt me prima…dus daar ga ik nog even me door…

Gewoon.. heel simpel.. sommige antwoorden liggen al jaren voor het oprapen…adem halen en lief zijn voor jezelf…

Because you’re worth it…

Beweging… Proberen mooi mezelf te worden week 2

Beweging…
✓ Dynamiek,
✓ manoeuvre,
✓ actie,
✓ verplaatsing,
✓ beroering,
✓ gevoel,
✓ commotie,
✓ geanimeerdheid,
✓ vertier,
✓ bedoening,
✓ drukte,
✓ gewoel,
✓ opschudding,
✓ lichaamsbeweging

Zomaar een paar woorden die volgens de Dikke van Dale beweging betekenen.

Ik heb een boel manoeuvres gemaakt deze week… een boel zware en moeilijke… maar ook een boel fijne.. het verdriet dat vrijkwam tijdens en na het schrijven van het blog van verleden week is er daar 1 van. Het verdriet om het verlies van mijn moeder was daar ook 1 van.. Het voelen van mijn eigen zelfmedelijden… het daarop volgende inzicht en het besef dat er nu echt iets moet veranderen nog zo’n mooie.. De reacties van mijn omgeving.. Begrijpende en minder begrijpende.. Mensen die me goed genoeg kennen om te weten dat deze blog en vooral deze actie om mooi mezelf te worden nodig is om in beweging te blijven. Maar ook reacties van mensen die niet begrijpen waarom ik die ellende uit het verleden in duik en opzoek en het niet “gewoon” achter me laat…

1 ding is zeker…Het waren en zijn nog steeds manoeuvres… Ik was daar een paar dagen geleden nog steeds zo verdrietig en aangedaan van dat ik vond dat dat directe actie behoefde..
Ik nam de laatste dagen de tijd om me in mezelf te verplaatsen..
Gewoon eens proberen van een afstandje naar mezelf te kijken.. wie ben ik en vooral waar wil ik naar toe.. Welke doelen heb ik mezelf gesteld voor deze verandering…
Beroering voelde ik daardoor… heftige beroering… beroering…Lief zijn voor mezelf… beweging… men wat ben ik druk…

Het gevoel dat vrijkwam bij deze overwegingen heeft de overhand genomen… ook vind ik dat ik nu lang genoeg gezwelgd heb in het verleden, stilstand is achteruitgang en nu is het tijd om echt in beweging te komen… Het verleden kan ik echt neit meer veranderen maar mijn toekomst daarentegen dus niet gedraald… het gevoel dat ik het kan is sterker dan de de wens om in het verleden te blijven hangen… al was het alleen maar omdat ik het wil…

Afgelopen week had ik een koffiedate, dat was heul grappig want nadat we afgesproken hadden via Twitter, las diegene mijn blog en melde me dat we mede-cursisten waren… Een geanimeerd gesprek volgde… We hebben aan voorhand vreselijk gelachen en vertier gehad.. want hoe herken je elkaar nou iemand bij zo’n blinddate.. kijk in mijn geval is dat natuurlijk niet zo heul erg moeilijk… tis paars en het zit in een rolstoel.. maar hoe zou ik haar herkennen? Zo’n ava op je Iphone is zoals de meeste van jullie wel weten niet xo heul erg groot… Herkende ik haar aan een rode roos tussen haar tanden of gewoon omdat ze ook een dikke kont had? Het was een hele bedoening grinnink (not)

Ondertussen zocht ik de hele week vertier… vertoonde vluchtgedrag..
Ik schreef letterlijk op Facebook… na dagen bezig geweest te zijn met mijn innerlijk… dat het nu gewoon tijd voor mijn uiterlijk was… Ik wil ff niks meer voelen… echt niet..
Het was een te grote bedoening om ergens bewust mee bezig te zijn.. te pijnlijk.. teveel..
Tis overigens wel bijzonder om te merken dat er onderbewust gewoon wel van alles in beweging is en blijft.. de keuze die ik voor mezelf heb gemaakt zorgt voor een boel gewoel en opschudding merk ik in me.. maar ook gewoel en opschudding is beweging…
Ik vertoon zwelgend gedrag en daardoor ook opdrachtmakenontwijkend gedrag.. elke dag weer… maar in mijn hoofd gebeurd het… langzaam maar zeker… babysteps…
Lief voor mezelf zijn is in beweging komen dus maak ik mijn opdrachten… Lief zijn voor mezelf… Genoeg gedraald…

Met kleine stapjes in mijn hoofd ga ik het goede pad op… en zo kwam het dat ik niet 3 stukken chocoladetaart at maar 1.. en dat dat gewoon ook echt genoeg was…. en dat ik zeker weet dat als ik de blog van verleden week vandaag had geschreven niet de tranen over mijn wangen zouden biggelen en er zeker geen 2 snickers door heen zouden gaan… lief zijn voor mezef dus.. Gelukt… Beweging.. Lief zijn voor mezelf..

Dynamiek… opdrachten makend of niet.. Ik ben in beweging…
Ik laat de scherven uit het verleden los, begraaf ze zodat ik ze niet meer met me mee of te dragen en ze me al helemaal niet meer kunnen verwonden…
Ik kijk met hoog opgeheven hoofd uit naar de toekomst…
Lief zijn voor mezelf…

Moet er nog veel gebeuren? Zeker…
Gaat het me lukken… beslist…
Voor nu ga ik mijn doelen formuleren en bedenken wat voor stappen daar bij horen om ze te bereiken…
Oh ja en voor de broodnodige lichaamsbeweging.. ik ga een stukkie op mijn hometrainer fietsen… Hell Yeah!!!

Frozen… Proberen mooi mezelf te worden… week 1…

Zo… das lekker wakker worden… Het stormt .. en hoe.. Windkracht 10.. Ik zie je verbaasd naar buiten kijken? Storm…
Ook ik zie niks als ik mijn hoofd langzaam richting het raam beweeg maar er is wel degelijk storm…
In mijn hoofd… en hard ook… Woeste watervallen, in elkaar stortende ijsbergen op de noordpool, wervelwinden in amerika.. noem het en ik heb ze in mijn hoofd vandaag…

Om veranderingsprocessen in gang te zetten moet er nagedacht worden (tsjaa psychologie studente he) en moet er actief aan jezelf gewerkt worden.
Pie geeft ook aan in haar documentatie … elke dag even een half uurtje de tijd nemen om alles te overdenken…
Nou weet ik niet precies meer wat ik verleden week heb gedaan.. maar alles behalve nagedacht…
Week 1 is verlopen in een cocon van angst, pijn en verdriet… wat nou nadenken en in beweging komen …
Ik heb stil gestaan… sta vast gevroren aan de grond, diep verankerd met mijn hakken in de grond.. geen beweging in te krijgen…
De 2e opdracht van Pie doet t hem realiseer ik me… ik schrik er zo van dat ik acuut Pie wil mailen om te stoppen… ik kan het niet, wil het niet, maar wil het wel…ik wil het wel en realiseer me dat dit iets is wat erbij hoort.. je zelf dwingen naar dingen te kijken, te voelen, te realiseren… Ik besluit de strekking van mijn mail te veranderen…

Ik ga me niet afmelden!!.. Ik ga het gvd gewoon doen… 45 jaar vastgenageld zitten in ziekelijke patronen met en over eten is genoeg…
En waarom verlang ik nou zo keihard van mezelf dat ik in de eerste week dat ik hiermee bezig gelijk wil veranderen? Waarom ben ik gewoon niet wat liever voor mezelf…
Waarom altijd mezelf zo hard aanpakken? Terwijl ik dit tik realiseer ik me nu ineens pas dat dat mijn eerste stap in mijn veranderingsproces is.. ik ben in beweging..
Voor het eerst in 45 jaar vraag ik me af waarom ik niet wat liever voor mezelf ben… Tranen biggelen over mijn wangen.. mijn lijf schokt alsof ik door 5 man tegelijk in elkaar geschopt wordt …
En uiteindelijk beland ik kostend boven de pot… Waarom ben ik niet wat liever voor mezelf…

We zijn inmiddels in week 2 aanbeland .. week 2 … Ik ben in mijn hoofd nog steeds bij week 1 dag 3 …deze blog dus ook… maar na het lezen van bovenstaande zul je begrijpen waarom…

Week 1 dag 3.. noem het maar gewoon opstart problemen, loop nu al een week achter
Dag 3… de opdrachten van Pie.. de eetscorelijst check… Ingevuld en opgestuurd nadat hij toch nog 2 dagen op de tafel heeft gelegen omdat ik hem niet eens fysiek naar de brievenbus kon brengen.. zo bang…
Uiteindelijk zorgt Frank ervoor dat de brief toch op de mat bij Pie terecht komt…
Huiverend w88 op de uitslag die ik natuurlijk al lang weet want alle antwoorden liggen immers in mezelf verborgen…
Storm in mijn hoofd.. . angst onzekerheid.. gewogen en te zwaar gewogen worden, nog erger gewogen worden en te licht bevonden worden.. Het maalt maar in mijn hoofd…
Bijna ben ik weer vergeten dat ik mezelf had gevraagd waarom ik niet wat liever voor mezelf ben…Ik spreek mezelf even liefdevol toe.. alle emoties mogen er zijn lieve Eef, maar sta open voor het feit dat je in beweging bent.. en dat dat dat pijn doet… accepteer deze pijn nu maar even als een gegeven. ik hoef daar van mezelf niets mee… het zit er .. zoals het er 45 jaar al zit.. maar dan toch anders.. iets is er anders…ik mag lief zijn voor mezelf..

Ik besluit de mail van Pie erbij te pakken.. Ik was zo verlamd door de eetscorelijst dat ik niet eens de volgende mail heb kunnen lezen…
Als ik de bijlagen zie, het woord opdracht en ik klik ‘m gelijk weer weg.. Ik kan het niet… ik kan dit niet eens openen of lezen laat staan de opdracht uitvoeren…
Om mezelf een stok achter de deur te geven mail ik Pie dat het wellicht handig is dat ze bij de opdrachten een inleverdatum neerknalt… Zo word ik in ieder geval gedwongen dus toch te moeten..
En ja dat is lief voor mezelf.. want ik wil dit.. ook al kost het me alles wat hierboven beschreven is…
Dus begin ik aan de opdracht, das ook het enige wat ik geopend heb.. de rest van het materiaal de informatie, de gezonde en lekker voedingslijsten ik laat ze voor wat het is…
Neem ze voor kennisgeving ff aan..Eigenlijk scan is ze als aanwezig, ik lees ze ff niet..
Het boeit me niet.. Nog niet in ieder geval.. Ik moet eerst dat stuk in mijn hoofd voor elkaar krijgen alvorens ik überhaupt iets met het veranderen van een eetpatroon aankan… Eerst lief zijn voor mezelf…

De 2 opdrachten van week 1 in de mail zijn zowaar nog tienduizend keer erger dan de eetscore lijst… en wederom denk ik aan opgeven, overweeg ik Pie te mailen… Nee.. Lief zijn voor jezelf… Je wilt dit….
Dus open ik de opdracht …. Nee eigenlijk zijn het er 2 … Alle 2 zo rete bedreigend… vreselijk gewoon…
Ik word door de opdrachten gedwongen naar mijn lijf en leden te kijken op een manier die ik jaren niet heb gedaan… maar wel had moeten doen…lief zijn voor jezelf…
De opdracht; Moeilijke vragen over jezelf en hoe je jezelf ziet…Spiegel? wat is dat.. Ik zie al jaren alleen mijn hoofd…
Als ik in een tuin zit en zie mezelf als reflectie in een raam ga ik ergens anders zitten en ik.. ik moet dus opschrijven wat ik zie.. Ik wil deze lijst eerlijk invullen.. eerlijk dus.. Eerlijk?.. ik geef de antwoorden zoals ze gesteld zijn.. zakelijk verspeend van elk gevoel.. . Los van het feit dat ik niet naar mezelf kan kijken kan ik het dus niet eens op/beschrijven.. Ben benieuwd of Pie ziet hoe ik het ingevuld heb.. Ik vrees van wel.. Het ze me aan het denken.. waarom …. en das begrijp ik eigenlijk wel de bedoeling van deze opdracht.. Missie geslaagd… Wederom beweging..

De volgende opdracht is van een heel andere orde… Terwijl ik de vragen die bij de opdracht horen lees, schiet, het water in mijn ogen, de kramp in mijn hard en bijt ik mijn tand door mijn lip.. Het bloed maar das niet erg want dat doet zo oneindig minder pijn dan mijn verhaal te moeten vertellen… Een walk on memory lanen en een heel verdrietige weg met ontzettend nare en pijnlijke ervaringen… Lief zijn voor jezelf…
Ik zoek naar moed, zoek de in mijn hoofd de zorgvuldig opgestapelde kastjes met ervaringen en gevoelens, de kastjes zijn afgesloten met slotjes . De sleutels liggen in mijzelf… Ze zijn keurig gerangschikt en gecategoriseerd… Sommige deuren zijn al jaren dicht, andere nog maar wat korter.. maar altijd heb k de sleuteltjes en heel af en toe sta ik mezelf toe ze te open. De opdracht verlangt van mij dat ik moedwillig de deur open zet met het sleuteltje.. Het verlangt veel van me.. Het valt me zwaar en ik word bij de gedachte eraan enorm verdrietig…
Langzaam loop ik in mijn hoofd langs de kastjes.. Liefdevol raak ik ze aan.. Koester ze.. Mijn goedbewaakte ver verstopte “levensgeheimen”.. Ze zijn zo veilig nu… Ik kijk naar het rek waar de sleuteltjes hangen…. Ik steek mijn hand uit om een sleutel van het rekje te pakken van de kast die er al zolang is als ik mij kan heugen.. Mijn aller vroegste herinneringen aan mijn jeugd.. Ik aarzel….Ze zijn zo veilig nu mijn herinneren… En neem een besluit… Ik blaas de stof van de kast, haal de spinnenwebben weg, kijk er nog 1 keer vol liefde naar en steek de sleutel in het slot en draai… krakend en zwaar gaat het deurtje open.. Alsof de deur weet dat tie niet wil maar wel moet..

Het kastje jeugd… daar komttie.. slik..

Mijn verhaal met eten..

Het gaat al heel lang terug… al vanaf jongs af aan dus zolang als ik me kan heugen speelt het eten of eigenlijk juist niet mogen eten van dingen een rol.
Aangezien ik ernstige allergieën heb voor voedingsmiddelen betekende eten in zekere zin gevaar voor me… ik werd benauwd, kreeg jeuk of uitslag…
Mijn ouders dachten in eerste instantie dat ik mij aanstelde en dat ik “gewoon” een moeilijke etter was en controleerde dat door de voedingsmiddelen waarvan ik aangaf dat ik ze niet kon eten te verstoppen in andere eten om te kijken of ik “echt” last had.
Uiteindelijk heeft dit een aantal dramatische gevolgen gehad, waaronder een  ziekenhuisopname en vanzelfsprekend nam  het wantrouwen ten opzichte van mijn ouders toe. Iets waar ik tot op de dag van vandaag nog heel veel verdriet om heb.
Van hun kant bekeken moet het wel extreem geleken hebben al dat eten wat ik niet wilde lees kon eten.. Pas na een uitgebreide allergietest waarbij op de 250 geteste stoffen op 1 niet reageerde en een astma-aanval tijdens de testen werd mijn ouders duidelijk dat er wel degelijk iets aan de hand was…
Probleem hierbij was dat ik natuurlijk al jaren wist dat ik bepaalde dingen niet kon eten en dit toch gedaan heb waarbij de gevolgen mij niet bespaard bleven.
Ik heb jaren in een gruwelijk isolement gezeten waar niemand bij kwam door de extreme uitslag die bepaalde voedingsmiddelen als uitwerking op mijn huid hadden…
Je zult dus begrijpen dat ik een liefde haat verhouding heb met eten in het algemeen en sommige etenswaren in het bijzonder..
Toen dit speelde had ik een normaal (lees gezond bmi) gewicht.

Omdat ik altijd zo onder de uitslag zat heb ik mezelf een masker aangemeten waardoor ik al gauw het stempel “Eefje is zo sterk” opgedrukt kreeg van iedereen in mijn omgeving.. Sterk in de zin van dat ik altijd vrolijk was en alle ziekte, ellende en sociale eenzaamheid kan dragen… Ik kan me nu nog herinneringen dat ik van binnen het idee had dat ik dood aan het gaan was en het uitgilde in mijn hoofd.. Ziet niemand me nou verzuipen? Eefje is zo sterk… Helaas bleek dit niet zo te zijn… Telkens als ik probeerde aan te geven dat Eefje eigenlijk helemaal niet zo sterk was en diep ongelukkig was werd er gezegd dat ik het wel aankon dat ik sterk was en dat er na 7 magere jaren 7 goede jaren zouden komen…dat ik het wel zou redden. Dat ik moest accepteren dat de dingen die ik niet kon veranderen los moest laten… Dus ook dat ik ff niet zo sterk was.. Helaas ook door mijn ouders.. Ik weet dus ook niet meer hoe het is om niet sterk te zijn… en als ik dat niet ben laat ik het in iedere geval niet meer merken en vetrek in naar “eenzame” opsluiting beter bekend als mijn eiland…  Ik merkte aan mezelf dat ik als ik het vechten moe was mijn heil zocht in “lekkere” dingen, vaak juist ook de dingen die ik niet kon eten omdat het geen zin had te melden dat het ff niet mij ging…en eigenlijk is dat nog steeds zo…
Thuis werd er “normaal” tegen eten aangekeken, mijn vader is zijn hele leven mager geweest, is uitgeduid toen hij boven de 60 kwam maar is inmiddels weer 18 kg lichter, voor mijn zus geldt hetzelfde altijd reteslank geweest echter ook uitgeduid door het goede leven en nu 15 kg afgevallen met herbalife..
Mijn moeder leefde haar tijd ver vooruit en deed 20 jaar geleden al aan balansdagen hetgeen bijhaar voorkwam dat ze dik werd..
Mijn moeder kookte altijd extreem gezond.. bij het vervelende af… patat, pizza en pannenkoeken waren uit den boze. Oh ja we mochten ook nooit snoepen, hoogstens 1 snoepje na school of een speculaasje bij de thee.. En wat er opgeschept was at je op…

Nu ik zo ver gekomen bent met mijn jeugd kastje besluit ik dan ook maar om rigoreus alle deuren te openen.. ik ren zo na te denken en gedachteloos naar het sleutelkastje.. pak zoveel sleutels als mogelijk is in mijn hand en ren 1 voor 1 de kasten af ondertussen ze hard opengooiend… Lief zijn voor mezelf… de deuren zijn open ik neem het waar maar laat het me niet beinvloeden… Ik accepteer de pijn en verdriet die in golven om me heen spoelt, Het mag er zijn.. Het mag er gewoon zijn…

Ik droog wederom mijn tranen, ditmaal niet van verdriet maar van opluchting en ik ga weer achter mijn laptop zitten en maak het verhaal over eten dat eigenlijk voor Pie bestemd is, maar nu uiteindelijk zoveel voor mijzelf betekend als ik het tik, af…

Voila… hier dus…
Nadat ik een keer met 8% zuurstof in mijn bloed ben opgenomen, en helaas volgden er nog veel meer van dit zoor levensbedreigende excessen, begon mijn noodzakelijke band met de prednison…
Hoge dosissen prednison zorgen voor een eeuwige trek in eten… en tijdens het vechten tegen mezelf en de rest van de wereld die sterke Eefje zo hoog hadden zitten heb ik meer dan eens toegegeven aan mijn eeuwige honger… 
Ondertussen zat ik voor mijn gevoel gevangen in een huwelijk dat niet was wat ik me er van voor gesteld had en in die periode ben ik ook nog “ff” voor 100% arbeidsongeschikt geworden nadat ik een gruwelijke astma-aanval heb gehad op mijn werk alwaar ik direct aan de zuurstof ben gehangen… 
Ik heb daarna op een jaar na nooit meer kunnen werken… Ik mis mijn werk nog elke dag..
Het verplegen van mensen, er iets toe doen voor deze mensen die er voor gezorgd hebben dat jouw leven in Nederland nu is zoals is het is maakt mij blij…
Ook de terminale zorg die ik jaren heb verleend gaf mij een enorm gevoel van geluk… Ik los van wat ik voor de mensen heb betekent deed er toe….
Tijdens dit huwelijk waarbij ik in een sociaal isolement terecht kwam door het niet werken ben ik enorm aangekomen.. ik ging letterlijk elke dag naar de supermarkt om lekkere dingen te kopen..verschillende supermarkten zelfs zelfs want anders viel het op, ging het personeel me misschien herkennen… 
Ergens toen ik op een gegeven moment 102 kg bereikte was voor mij de grens bereikt… Ik wilde aantrekkelijk zijn voor mijn toenmalige echtgenoot, die ook regelmatig aangaf dat hij mij slanker mooier vond.. en ik ging op dieet… Heb mijn inname van calorieën terug gebracht naar 400 en ben afgevallen tot ik 62 kg woog… helaas at ik in de laatste maanden  niet meer dan een cracker en een appel… werd niet meer ongesteld en kreeg overal blauwe plekken.. Op dat moment zag ik ook in de spiegel niet meer dat ik al vreselijk afgevallen was en dat ik “klaar” was… ik met met mijn moeder bijvoorbeeld een enorme ruzie over het feit dat ik niet eens een klein stukje gebak meer wilde tijdens een verjaardag… Uiteindelijk naar de huis arts geweest en besloten dat ik hulp nodig had.. Toen overleed mijn moeder heel plotseling… de avond daarvoor had ik ruzie met haar gemaakt en was ik boos weg gelopen al roepende: Ach mens val dood…! en ik… overmand door verdriet en de pijn dat ik haar het nooit meer goed zou kunnen maken met haar viel ik nog eens af tot 58 kg omdat ik simpelweg vanwege het verdriet niet meer kon eten en slapen…
 
Drie weken na het overlijden van mijn moeder liep mijn huwelijk op de klippen en ondanks het feit dat we nog bij elkaar waren, waren wij niet meer samen en deed ik dus wat ik hoorde te doen.. de ik ben sterk overleving modus.. Ik was inderdaad sterk.. niemand heeft mijn verdriet en pijn van binnen te zien gekregen maar ondertussen vrat ik alles wat los en vast zat, geholpen door de eeuwige trek door de prednison waar ik niet meer tegen kon vechten.
Ik was immers nu “mooi” voor mijn echtgenoot en die ging een relatie aan met iemand die slechts 49 kg woog.. Ben toen weer aangekomen tot 85 kg.. wederom weer sterk geweest en tot inzicht gekomen en weer afgevallen… 
 
Per ongeluk werd ik zwanger terwijl ik in een relatie zat die niet werkte… Tijdens mijn zwangerschap heb ik ontzettend gezond geleefd maar kreeg door mijn prednison gebruik een ernstige diabetes waarvoor ik 2x per dag insuline moest spuiten.. en dus ook een dieet waar ik mij keurig aan hield…
Tijdens de zwangerschap ben ik 6 kilo aangekomen mede omdat ik zelf ernstig ziek was hetgeen voor de artsen weer een probleem was.. het zou te weinig zijn, ik moest aankomen.. Nino werd geboren met alle problemen van dien …. het gaat te ver om hier te beschrijven van de hoed en de rand.. maar ook daar heb ik een jaar een dagboek van bijgehouden dus wie weet …
Uiteindelijk ben ik sinds die tijd alleen maar aangekomen en weer afgevallen.. met als hoogtepunt 18 kg in 2 weken nadat mijn toenmalige partner en ik daadwerkelijk de relatie in overleg beëindigt hebben.

… Toen ik mijn Frank leerde kennen was ik nog steeds zwaar… maar ben omdat ik verliefd was weer 30 kg afgevallen en ook weer aangekomen  en weer afgevallen en weer aangekomen… dit gaat al jaren zo… en na elke keer 15 tot 25 kg afgevallen weer meer aangekomen dan start van het dieet met als gevolg dat ik vandaag dus weeg wat ik weeg.. teveel dus (sorry ik krijg het niet opgeschreven)
 
Ook tijdens de ziekenhuis opnames na mijn ongelukkige val nu bijna 3 jaar is mijn gewicht regelmatig punt van discussie geweest….
Als ik afviel kwam de dietiste langs en kreeg ik op mijn donder, dan kwamen de voedingsassistenten langs met extraatjes bij alle maaltijden en moet ik 2 snacks uitzoeken … zo tegenstrijdig als je zo zwaar bent als ik…”Wil je 2 gevulde koeken of er maar 1.. Nee is geen optie, je moet…”
Ze hebben zelfs poeder door mijn drinken gedaan om er voor te zorgen dat ik aankwam of in ieder geval niet verder afviel..
Hou me ten goede ik mocht toen ook i.v.m met alle wonden medisch gezien niet afvallen maar als je te dik bent en ze doen of je 45 kg weegt heeft dat een heel rare uitwerking op je als je bent wie ik ben.. “rubensvrouw”…
Uiteindelijk ben ik door alle ellende ook toen 18 kg afgevallen… en weer aangekomen als ik eenmaal thuis was en weer voor maanden in de huiskamer met bedrust op mijn bed gekluisterd lag… De hele wereld draaide door behalve de mijne… De kinderen leefden om me heen want ik kon toch niets voor ze betekenen.. Ik mocht alleen mijn bed uit om te plassen… mijn god ik voelde me ondanks elke dag heel veel volk over de vloer eenzamer dan ooit. Mensen zeggen wel eens je kunt beter echt alleen zijn dan je alleen te voelen met mensen om je heen.. en bij god het is waar…
Ook toen at is dus weer alles wat los en vast zat… Waarom liet je het dan in huis halen zul je je misschien afvragen maar ik kon natuurlijk niet tegen Frank zeggen dat ik dat niet wilde omdat ik dan alles op zou eten… en als er opgemerkt werd dat de koekjes alweer op waren kon ik nog altijd zeggen dat ik heel veel bezoek had gehad.. dat ik iemand een koekje aanbod zodat ik ze zelf kon opeten is tot nu een groot bewaard geheim.. en trouwens het is opvallend hoeveel mensen er lekkere dingen voor je meenemen… en als je nou maar zorgt dat dat op is, weet behalve de gever bijna niemand dat het er is geweest..
 
Uiteindelijk heb ik het denk ik maar opgegeven omdat ik toch steeds weer teveel snoep en navenant aankom.. 
Ik ontbijt nooit.. maar neem om 11 uur iets lekkers en dat gaat dan meestal de hele dag door, avondeten doe ik heel matig, maar wil wel ‘s avonds altijd iets lekkers bij de koffie of nog beter chips… Ik ben gestopt met roken en ik drink bijna nooit…
 
Sinds enige tijd ben ik me er oprecht bewust van wat er verkeerd gaat en heb de intentie voor eens en altijd mijn eetgedrag te veranderen.. maar vooral mijn omgang met mensen en emoties te veranderen.. Echter in de praktijk blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan ondanks dat ik 4 jaar dieetleer heb gehad en inmiddels een boel van mindfullnes heb geleerd…
Vreemd want bij de mensen die ik begeleid zeg ik altijd dat je de scherven van vroeger niet met je mee moet dragen omdat ze je beschadigen tot je niet meer verder kunt.. echter ben ik zelf nooit verder gekomen dan mijn problemen in kastjes te stoppen met een slotje en sleuteltje.
  
Uiteindelijk heb ik bij alle dieeten alleen maar mijn mijn calorie inname beperkt door minder te eten, niet te snoepen en geen koolhydraten te nemen. 1 keer ben ik met herbalife 20 kg afgevallen iets waar ik goede herinneringen aan heb omdat ik yoghurt heel lekker vind en het strak van schema  was 2 keer yoghurt, 2 keer reepje en avondeten zonder koolhydraten… Ik heb belang bij strakke maatregelen als ik af wil vallen … een lijstje dus met dingen dit mag je wel en dit niet en vooral dit kun je nemen als je wel wilt snoepen.. want dat is mijn grootste probleem niet de hoeveelheid dagelijks eten maar het extreme snoepen wat ik doe…
 
Ik weet nu dat om permanent op een gezond gewicht te zijn er andere maatregelen nodig zijn dan een dieet volgen.. en dat lijstjes met wat je wel en niet mag niet werken omdat je bij jezelf moet analyseren waarom je juist in die situatie besluit te eten.. dat je bij voor je iets in je holle kies stopt moet bedenken waarom je dat doet en wilt en of er iets is wat je daar aan kunt doen… ipv eten te nemen.. het is een pad wat mij merk ik veel verdriet en pijn bezorgd…
Maar die pijn voelen is ook wel weer fijn omdat ik me realiseer dat ik veel mee gemaakt heb en verdriet en pijn er gewoon mogen zijn, dat ik niet altijd de sterke Eefje hoef te zijn ook niet als mijn omgeving dat wel van mij verlangt…  Meanwhile zit ik 2 snickers weg te werken en biggelen de tranen over mijn wangen alleen maar omdat ik dit moet opschrijven en mezelf dus dwing naar mijn meest pijnlijke herinneringen te kijken.. Dus Pie we hebben nog een lange weg te gaan..  Mindfulness en bewust eten ik weet hoe het moet echt, maar de keuze maken om die snicker te laten staan en na te denken over hetgeen ik hier net getikt heb en te accepteren dat het zwaar geweest is en dat ik verdrietig mag zijn valt mij nu nog te zwaar… 
 
Wat is er nodig om te veranderen… een stok achter de deur.. begeleiding van iemand die mij begrijpt en begrijpt waarom mijn band met eten zo scheef gegroeid is.. Begeleiding van iemand die ook in kan zien dat het heel erg is en vooral heel veel is wat ik heb meegemaakt… Iemand die ik kan vertrouwen waar ik mijn diepste pijn aangaande mijn band met eten kan delen.. Jij bent zo iemand Pie en waarom ik dat weet zul je je afvragen? Omdat ik dit verhaal nog nooit maar dan ook nooit met iemand gedeeld hebt.. Jij bent de eerste…en dat zegt voor mij genoeg… 
 
En wat wil ik voor de toekomst.. ? Niet eens slank zijn… maar een gezonde relatie met eten… ik weet zeker dan komt dat afvallen vanzelf… 
 
Een moeizame relatie met voeding
kan veranderen in vriendschap als je inziet dat gedachten
slechts gedachten zijn …. © mooi-jezelf-zijn.nl

volgens mij moet ik dit maar boven mijn bed hangen

Ik sluit langzaam het deurtje in mijn hoofd …Genoeg.. even over tot de orde van de dag en het verleden mag voor nu ook even het verleden zijn ….maar het sleuteltje gaat niet op het slot en het slot wordt niet omgedraaid.. Het sleuteltje hang in terug in het sleutelrekje… De deur blijft op een kiertje staan.. Nu wel.. Lief zijn voor jezelf..

oh ja note to myself… even naar 1 van mijn favoriete winkels in het dorp “Oberon, new age” om een prachtige kaart uit te gaan zoeken om op te hangen om me aan dit moment te doen herinneren als het nodig is… en een bloemetje of plantje voor mezelf kopen.. Lief zijn voor jezelf…

later meer..

Knuf
eefje 

Ook een beetje hulp en een zetje nodig in de goede richting nodig? Klik Hier…..

“Mooi mezelf proberen te worden”

Bij de bron:

Net als alle verhalen begint de mijne bij het begin… Maar waar ik naar toe ga en wat er van me gaat komen in deze heb ik in mijn eigen hand..

Zo….. verder weet ik eigenlijk niet hoe ik dit moet inleiden dus begin ik maar gewoon met tikken en ergens komt er dan hopelijk samenhang in het geen ik te vertellen heb.. Ik ga een serie van blogs schrijven over een hele grote verandering die in mijn leven gaat plaatsvinden. Ik ga dit samen hand in hand met Pia Harrevelt (www.mooijezelfzijn.nl) doen…we zien het als een avontuur.. de sky en beyond is de bloody limit… wat betreft die grote verandering dan, niet het schrijven dat gaat me redelijk af al zeg ik het zelf.. Lekker chaotisch precies zoals ik ben.. Lees me en je kent me..

Vooralsnog heet het thema wat aan deze verhalen gekoppeld is… “Mooi mezelf proberen te worden…”  De tags die met dit “Mooi mezelf proberen te worden…”  te maken hebben hebben namen als …mindfulness, overgewicht, minder gewicht, gezond leven, eetgewoonten, emotie, verwerking, verandering, genieten, verdriet, verleden, moed, hulp, mooijezelfzijn… Ik denk dat er inmiddels wel een belletje is gaan rinkelen bij je…

Mocht je absoluut niet geïnteresseerd zijn in verhalen over gevechten tegen jarenlang overgewicht en alles wat daar mee samen hangt raad ik je aan blogs met als thema “Mooi mezelf proberen te worden…”  te vermijden… het zullen bij tijd en wijle heftige blogs worden vrees ik en ook niet echt de meest vrolijke… Vanzelfsprekend ga ik proberen 1 en ander te plaatsen wat nog wel leuk is om te lezen… Maar misschien zijn er meer mensen net als ik, die op een keerpunt zijn beland waarbij ze zich beseffen dat er iets moet veranderen en vinden die het dan fijn om mee te lezen… Eendracht maakt tenslotte nog steeds sterk…

Anyway veel free of juist niet duzzzzz …

Wat er aan vooraf ging…

Een heel gevecht van dingen willen en moeten maar niet vast kunnen houden… Al een groot aantal jaren kamp ik met een wisselend gewicht… van ongeveer 58 kg tot ruim 120 kg.. En al jaren probeer ik uit alle m8 deze wisselingen onder controle te krijgen… Liever een stabiele 76 kg dan alle dieeten die ik nu heb gehad… Ben ik er mee afgevallen? Zeker.. maar later ook even hard of misschien wel meer aangekomen…

Waarom gaat dat nou toch steeds fout.. daar gaat in eerste instantie over in dit avontuur de zoektocht naar het hoe en waarom om het vervolgens mooi los te kunnen laten… Vele mensen weten inmiddels wel dat eten niet alleen gebeurd omdat mensen honger hebben maar ook omdat eten een bepaalde emotie opwekt dan wel verbergt… en dat mensen met overgewicht zich meer door ervaringen en emoties laten lijden.. en dat daardoor dieeten geen zin heeft.. Het is een hot item in de media…

Stap 1: Ik wil wat….

Afgelopen week zag ik een oproep op twitter van @Mooijezelfzijn voor werving van proefpersonen die geïnteresseerd  zijn in een trial van e-coaching in zoektocht naar een gezonde levensstijl gebaseerd op jezelf mooi vinden en jezelf kunnen zijn, te genieten van eten zonder dieet te houden en toch wellicht gewicht te verliezen… Mindfulness is hier de hoofdterm, echter zoals hierboven net gemeld dekt dat de lading niet want mindfulness is zoals je zult begrijpen zoveel meer dan lekker eten en er van genieten… het is een manier van invulling geven aan je leven.. Een manier om met het leven om te gaan en er aan deel te nemen zou ik haast zeggen…

Stap 2: Ogen dicht.. maar ik spring toch…

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en mezelf aangemeld en ben heel mooi “gewogen” (niet letterlijk godzijdank) en niet te licht bevonden, das op zich al een heerlijk gevoel… Nu moet ik wel zeggen dat Pia en ik al wel informatie hadden uitgewisseld over mindfullness en ook heb ik al een poging achter de rug om het zelf maar ff te doen.. Hetgeen natuurlijk vies tegenvalt omdat je als niemand je een handvat geeft je snel geneigd ben om maar gewoon je calorieën inname te verminderen en de koolhydraten te beperken en daar hoort voor mij dan ook altijd uiteindelijk uithongeren bij zonder je te realiseren dat je je totaal niet bewust bent van wat je eet en het gevoel wat daar bij hoort… mensen eten namelijk om verschillende redenden.. Ik hoef ze hier niet uit te tikken denk ik.. iedereen kan zich daar wel wat bij voorstellen…

Stap 3: Ik ga dus deelnemen aan het programma…

Na de aanmelding kreeg ik post van Pie van Mooijezelfzijn hierna Pie te noemen leest makkelijker…

Ik maak de envelop open en daar zit een eetgedrag score vragenlijst in.. slik.. Ik weet al jaren dat ik een eetstoornis heb omdat ik minder normale dingen doe en dat ook nog eens heel vaak wat eten betreft…Geen balansdagen voor mij… Nadat ik even snel mijn ogen over de vragen had laten dwalen schrok ik zo dat ik gelijk de brief weer terug in de envelop heb gedaan.. Eetgedrag beschrijven.. Mijn groots bewaarde geheim..  Het werd stil in mij… heel stil in mij.. Ik vind Pie een geweldig lieve betrokken terzake kundige gevoelige vrouw maar toch.. t werd stil in mij, heel stil.. Kan ik haar dit wel vertellen… ik moest hier eerst over nadenken.. De tijd voor nemen.. Ik moet moed verzamelen… Want als ik mijn eetgedrag laat analyseren komt daar een score uit en daar moet ik dan weer wat mee… en wil ik dat wel en kan ik alle emoties die daar bijhoren en die weggestopt zitten en die dan wellicht loskomen wel aan…

Stap 4: Ga ik die zetten?  Ik moet hier over nadenken….ik twijfel, heel erg…

Ik besluit Pie een mail te sturen waarin ik aangeef dat ik moed moet verzamelen om zo open en eerlijk naar mijn eigen verborgen ik te kijken.. maar dat ik wel heel graag wil.. dit ik al jaren wil…zo graag wil dat het me pijn doet en dat de scherven die eerder ontstaan zijn door allerlei ervaringen me zo verwond hebben dat ik bijna niet meer verder kan.. niet zo in ieder geval…niet met deze eetgewoonten en al helemaal niet met dit gewicht… Bizar trouwens om me te realiseren dat ik vind dat ik een heel mooi leven heb, oke er zitten wat scherpe randjes aan en je moet ff knokken af toe.. maar toch een fijn leven met Frank en de kids… Gek hoe je dan toch zo goed kan functioneren terwijl je zo zwaar en duidelijk zichtbaar (je omvang) iets met je meedraagt… Kennelijk staat dat een stuk van me af.. Net alsof het toch niet bij me hoort… Hmmm.. Maf… Vreemd ook…

Pie schrijft.. Neem je tijd (en nog meer maar dat hou ik lekker voor mezelf) en stuurt me dit..

Tsjaaa .... soms wil je iets...

Wordt vervolgd….

At sea… It’s such a pleasure??

Vroeger was het allemaal zo makkelijk, ik wilde naar zee, sprak met wat mensen af, stapte om 8 uur ’s ochtends op de fiets. Ja echt toen deed en kon ik dat nog… anyway lekker daggie bakken (dat mocht toen nog), hangen met je favorieten jongens, net doen of je niet geïnteresseerd bent (want ja ook dat hoorde bij het spel),  zwemmen, patatje mayo en beachvolleyen…at sea. Maareh dat was vroeger….

4  jaar geleden….. 26 oktober 2007

At sea is such a pleasure…
Tenminste je kunt beter zeggen at sea it was such a pleasure. Met andere wellicht heftige woorden: dat wil zeggen als je niet zoals wij van die kutgehandicapten hebt. Nou klinkt dat veel lulliger dan ik het bedoel. Maareh het is gewoon 9 van de 10 keer zo’n gedoe. Ik ben niet snel jaloers zoals jullie weten en ieder huis heeft zijn eigen kruis (alleen is het bij ons wat meer zichtbaar dan bij de gemiddelde Nederlander) maar mijn god, wat ben ik jaloers op van die papa’s en mama’s (en helaas lees gelukkig zijn dat bijna alle papa’s en mama’s die op deze aardkloot rondlopen) die alleen maar ff de deuren open hoeven te gooien, de emmers en schepjes uit de achterbak trekken en op moeten letten of de kids niet door het 1 of andere afgeleid zonder te kijken de weg op rennen om alsnog zoals die van ons te worden.

Ik ben vreselijk gewend aan onze kinderen, zie de rolstoelen niet meer, zie alleen de kids en wie ze zijn en iedereen die me een beetje kent weet dat dat ook echt zo is als ik zeg dat het prima is dat ze zijn zoals ze zijn ongeacht het extra werk dat het voor ome fjank en ondergetekende betekend en ongeacht alle extra zorg enz. enz. Behalve… als we naar zee gaan. Omdat ik zo’n zeeganger ben en ome fjank graag fietste in Burgh Haamstede hebben we het jaren gedaan… in beurt van zee gekampeerd… wat een hel… Kinderen sjouwen, kinderen douchen, kinderen nog maar weer sjouwen in zee, uit zee, onder het zand optillen om af te kloppen, zee in, zee uit en zo kan ik nog wel ff doorgaan.

Toen ik de laatste vakantie door oververmoeidheid en stress hierdoor veranderd was in a mother from hell of zoals Frank het heel charmant zei: Als visverkoopster op de markt… was het genoeg… Geen zeevakantie meer… althans niet meer in deze vorm. L’Accolade was een noodzakelijk kwaad geworden, en het werkt, vrijwilligers sjouwen nu met onze kinderen richting het strand terwijl frank en ik er gearmd achter aan lopen tenminste als we willen, het komt er ook nogal eens van dat we ff op een ander strand zijn maar dan samen…

Maareh het bloed kruipt waar het niet gaan kan en na 4 jaar hebben we de stoute schoenen aan getrokken en maakten we ons op voor een kort herfstweekend aan het strand. Ik ben al drie dagen van te voren begonnen met mokken… ik kan het niet overzien… ik heb het zelf gepland, maar als ik dan al die kutbagage zie (we hebben ongeveer net zoveel bij ons al een gemiddeld gezien met 15 kinderen haha) en denk dat het voor twee nachies ook allemaal meegesjouwd moet worden maar vooral ook weer opgeruimd… bah, en denk aan al et gesjouw… ik voel m’n rug al..

Het is such a pleasure at sea….yeah right…
Vol goede moed (lees met frisse tegenzin) toch vanmiddag maar eens richting het strand gegaan, met een speciale sleutel van het Hoogheemraadschap konden we tot aan het strand zelf komen. Toen ik het zand zag, kreeg ik al de tering in… Sjouwen, sjouwen en nog eens sjouwen… Frank mister Positivo himself zegt dan altijd sjouwen niet zeuren…
Zo gezegd zo gedaan… Sjouwen dus… twee kinderen in de strandrolstoel gesjouw (en niet gezeurd), het hele strand doorgerosd met dat ding, zelf nog ff in het water geweest en niet gezeurd…

It’s such a pleasure at sea…
Inderdaad… ik krijg het mijn strot bijna niet uit, maar ik heb genoten, misschien nog wel meer dan alledrie de kinderen en frank bij elkaar, die koppen van de jongens toen ze met de capuchonen op drie hele duinen afrolden en dat 30 keer, het koppie van Kyls toen ze door frank het water in gereden werd, gillen, frank kromgebogen samen met mij maar lachend die kutrolstoel sjouwen, mijn eigen gezin op het strand, de zee, de schelpen en geen zucchie wind… mijn moeder altijd dichterbij dan ooit als ik op dat kutstrand ben…
Het worstelen met nino in het zand, ook zand in mijn onderbroek en tussen mijn tanden, Robin die me doodknuffelt (en das ook wel eens anders de laatste tijd), kylie die me helpt mijn benen te skrubben met zeezand (tsja eczeem he Works all the time), dat zucchie wind wat er was (mag geen naam maar toch) door mijn haar….

Het uitkloppen van de kinderen, ’s avond om 22:00 uur kwam er nog zand uit die kleren… warme chocolade melk met wafels en slagroom. ’t Was vast zeer ongewoon om te zien, twee kinderen op elkaar gestapeld frank en ik kromgebogen over die te zware stoel en maar sjorren en maar sjouwen en Robin die daarom heen darde… Maareh ik heb ze gezien en een aantal keren ook… jaloerse blikken van andere papa’s en mama’s die verplicht met hond en kinderen ook rondliepen daar(het kan natuurlijk ook oprechte verbazing geweest zijn, maar ik vind het fijn om dat andere te denken. Ik zie het weer zitten… het strand ook met twee gehandicapten…

Geloof me maar… ik heb het vast kunnen leggen die blije koppen van fjank en de kids…
At sea… It’s such a pleasure AT LAST

Werken dus... Hard werken... (Zeeland 2007)

Boys will be boys, ook at sea (Zeeland 2007)

Samen ben je sterk... (Zeeland 2007)

Having fun at last... (Zeeland 2007)

Heden.. deze zomer 2011

At sea it’s such a pleasure… Nooit gedacht dat het nog gekker kon worden dan hierboven… Maar helaas …. Zee wordt nooit meer mijn zee zoals het is geweest… Sinds mijn eigen ongeluk nu bijna 3,5 jaar geleden ben ik 2 keer op vakantie geweest en das altijd aan zee… Ik ben op mijn best op het strand (behalve in de zomer tussen de bakkende lijven) meer in de herfst en winter dus, nergens voel ik me zo thuis als daar, nergens rustiger, nergens blijer en vooral nergens voel ik me dichter bij mijn dode mama dan daar… Als heel klein meisje had ik dat al… zon, zee, zand ….

Scheveningen 1969

Sommige mensen begrijpen mijn verdriet en frustratie en sturen mij de prachtigste foto’s om me te laten weten dat ik dicht bij hen ben… De foto die de bovenkant van mijn blog siert is daar het ultieme voorbeeld van… X X X in het net natgespoelde zand op het strand.. drie kusjes van een dierbare vriendin waarbij 1 X voor mijn mama is, 1 X voor haar tante Marga en 1 X voor mij…

Mis ik het, vreselijk… Heb ik daar een modus voor gevonden…? zeker…. Want als er iets is wat ik geleerd heb met het leven dat ik samen met Frank en de kinderen nu leef (compleet met alle verschillende handicaps en rolstoelafhankelijkheid times 3) is het wel dat je moet denken in oplossingen en niet in problemen… Dat het glas halfvol is en niet halfleeg … En je je zeker niet gek moet laten maken door alle waanzin van de dag… Leven alsof elke dag je laatste is, genieten van elkaar.. Alles is liefde en zo veel meer… zijn snel gezegde zinnen, maar ik kan zeggen dat wij daar ook daadwerkelijk inhoud aan geven …

Dus zitten Frank en ik samen hand in hand aan de rand van het strand, om de sfeer, de lucht, de wind, de zon en vooral mama te vangen.. Lukt dat….Yep.. echt… Hoe weet ik dat omdat ik op dit soort momenten meer op het strand ben dan ooit te voren…

Genieten... (Ile d'Oleron, juli 2011)

Mijn uitzicht (Ile d'Oleron 2011)

Frank kan gelukkig nog wel schelpen voor me zoeken (la douce 2011)

Gelukkig doen we het nog steeds samen… (Ile d’Oleron 2011)

Kun je bloggen.. blog dan mee …

Ooit bij wije van experiment begonnen op hyves.. kun je schrijven.. schrijf dan mee.. Maar n het kader van de verveling die regelmatig toe sloeg in het ziekenhuis hebben mijn vruzzie en ik samen toen het verhaaltje verder heen en weer geschreven om de tijd voor mij te doden.. Er liep namelijk een bloedmooie dokter rond.. Spontaan ontstaan dus maar eigenlijk is het best grappig geworden bij het teruglezen heb ik besloten het toch maar te plaatsen grinnik…


Ik ben toch geen konijn…. 

Alhoewel tegenwoordig begint het er aardig op te lijken, dientengevolge is er een enorme hype ontstaan over de manier van lijnen, sporten, aanvullende voedingssupplementen, wandelen met de hond, sporten voor de tv, sporten in de studio, sporten o het mtc… ja er zijn nogal wat sportvarianten, goede raad en medeleven…. 

Termen als vetschorten, kuitmaten, kilo’s, low-carb vliegen je daarbij om de oren… 

Waar komt dat toch vandaan (los van het feit dat het gezond voor je is “een normaal” gewicht hebben), die continue strijd van vrouwen om te voldoen aan een door de media aan ons voorgekookt schoonheidsbeeld… 

Ik ben toch geen konijn, nou echt wel, sinds van de week voldoe ik prima aan die omschrijving…zag ik er nu ook maar als een konijn want volgens mij maakt het als je konijn bent helemaal geen drol uit of je dik, dun scheef of krom ben… Daar geldt de wet van de natuur…. Ook dan wordt je opgevreten als je mooi en slank bent maar niet hard genoeg kan rennen voor de hond of vos… 

N.i.w vandaag begon ik met frisse moed (lees tegenzin) aan een nieuwe dag low carb, konijnenvoer en gegrilde kip, opgewekt (lees stevig balend) loop ik naar de koelkast om… 



Manuela schreef:
…wederom die moeilijke keuze te gaan maken, de gemakkelijke snack, knaagvoer of een combi van beiden? Want dat is het moeilijkste..die koelkast in huis waar tevens mijn graatmagere medehuisgenoten uit eten dus er altijd wel iets instaat wat toch weer niet de bedoeling was. 
Eerst even uitrekenen hoe lang geleden ik iets genomen heb met welke gehalte aan calorieën en of ik de schijf van 5 al te pakken heb gehad, het liefst natuurlijk rond 19.00 ‘s-avonds want het is natuurlijk weer niet handig als je de schijf van 5 al rond 11.00 hebt verorberd. 
Ik doe de deur nog even dicht en zap wat langs de kanalen op TV met een bakje Keniaanse Blend voor in de Senseo in mijn hand..ook weer zo’n gezeur laatst in de krant dat het schuimlaagje op espresso weer te veel vet zou bevatten..is er dan niets meer heilig?? 
Maar goed, Tell Sell is dan wel weg maar Koop Shop of hoe heet die rotzooi is er nog dus zien we weer beeldige dames lyrisch verklaren dat Pilates het echt helemaal is samen met de Ab-Flap en een hongerdieet, yeah right! Ik kan natuurlijk de XXL versie kopen van de Magic Slimmy maar ik vermoed dat dat in de zomer niet gewaardeerd wordt door de buurman als ik daarmee in zijn zwembad beland en dan daarbij, dat kan toch nooit lekker zitten als je organen tussen je longen gepropt worden? 
Nee, het moet anders, eerst nog een bakkie en voor het idee een flesje water ernaast…die hond was een stom idee van buuf, dan ben ik wel dun maar loop de hele dag te niezen, zit onder de bulten en ben benauwd vanwege de pollen en hondenharen alwaar ik dan de hele dag tussen zit! Ik kan natuurlijk ook iets anders zoeken wat je moet uitlaten en geen haar heeft…..of weinig haar..het buurjongetje is wel een optie maar ja, dan moet ik wel accepteren dat hij bepaalt wat we gaan doen en dat hij me ‘Ouwe Betty” noemt. Voedt die moeder haar kids niet op? Die oudste daar is geen optie want die is altijd al liever lui dan moe.Ik kan natuurlijk de buuf gaan coachen zodat die een marathon gaat lopen, dan fiets ik ernaast net als zo’n roeicoach met megafoon, oh nee, dat heb ik niet nodig. Hé daar kwam net dat leuke roeiapparaat voorbij op TV, schijnt ook heel goed te zijn. 
O ja, dat idee van meehuppen met seniele bejaarden onder leiding van pedofielen op Nederland 1 was natuurlijk ook een heel slecht idee…dan nog liever op die k..fiets van Fjank. 
Lekker met mijn eigen muziek dat klinkt toch het aardigst. 
Wat een keuzes, nog effe terug naar de koelkast en een lekkere smoothy gemaakt van vers roodfruit met 0% yoghurt, smaakt best! 
En dan ineens zie ik het voor me….. 



Annemarie schrijft:
Marijke Helwegen, yesss… 
Wat zij kan kan ik ook. Op naar dr. Schumacher de prins op het witte paard, held van alle vrouwen in Nederland, wonderdokter. Wat sla en sportschool niet voor elkaar krijgen lukt deze held. Op google tik ik in: Schumacher. Na wat googlen krijg ik mijn held aan de lijn, nou ja de secretaresse van de assistent om precies te zijn. Scheelt in de kosten want die kost maar 25 euro per uur. Over 3 maanden heeft hij een gaatje in zijn agenda. Oeps dat is echt te lang, hoe los ik dit op? Na een slapeloze nacht heb ik de oplossing, ik moet een BN’er worden. Ik spreek al mijn hyve-contacten aan: Help, hoe kom ik op tv? Uiteindelijk komt er wat boven iemand kent iemand die een vriendin is van de zus van… 
En ja hoor na een maand maak ik mijn televisiedebuut in Boer zoekt vrouw. Nu moet ik thuis de tv saboteren, want boer zoekt vrouw is het best bekeken programma thuis en lovelips moet hier natuurlijk niet achter komen. 
Bij mijn overbuuf nestel ik mij op de bank met een glaasje rose en een restje cassoulet en wacht tot de uitzending begint… 



Richard schreef:
…best spannend, ik had nl. nog niet alle details van de opnames gedeeld met de buurtjes. Tja weet ik veel wat fluffen is, en dat dat nou bij boer zoekt vrouw ook nodig was begrijp ik tot de dag van vandaag nog niet. Maar goed wie mooi wil zijn…… 
Na mijn fluf ervaring welke ik diep in mijn geheime kelder begraven heb werd ik rond geleid in de stal en voor ik het wist hing ik aan een melk-machine. Nou daar val je echt als een bom van af kan ik je vertellen. 
Gelukkig werd op de tv gemeld dat de bewuste aflevering van “Boer zoekt vrouw” niet door de ballotagecommissie was gekomen en dat kwam mij niet geheel slecht uit. 
Dan maar een spelletje WII, 
Bij de eerste de beste Game gebeurde het…. 



Frank schreef:
Ik krijg last van mijn tenniselleboog en golfarm tegelijk. Het liefst zou ik een sigaret opsteken maar ik rook al 5 maanden 3 dagen 2 uur 3 minuten niet meer. Dan maar naar de snackbar. Ik stap in mijn prachtige Caddy en bedenk me wat een mooie vlotte sportieve auto het toch ook eigenlijk is en zo gezellig ook met al dat huisvuil om me heen. Even denk ik terug aan de tijd dat de buurman me in een PT Looser wou hebben en voel me intens blij dat ik hier niet op ingegaan ben. Ik stap binnen bij Verhage en Inge zegt “lang geleden Eefje dat we jou hier gezien hebben” Oehh shit inderdaad lang geleden dat ik ongezond heb gegeten. Ik kijk naar de kaart en bestel… 





Manuela schreef: 
ik word me er bewust van ben dat ik uit de buurt moet gaan van Verhage. 
Tijd om iets aan de conditie te gaan en ik rijd de auto naar de Delftse Hout om een wandelingetje te gaan maken en te kijken hoe mensen recreëren en aan sport doen. 
Op een bankje gezeten zie ik het allemaal aan me voorbij trekken,skaters, Nordic walkers,joggers, skateboarders en roeiers in het water. 
Ik heb natuurlijk jaren niks gedaan dus wellicht is een combinatie beter? 
Bij de sportzaak koop ik alvast een helm waar mijn dreads inpassen en knie- en polsbeschermers..ik merk dat het lijnen hartstikke goed gaat want ik pas in de confectiematen. 
Een kek pakje erbij en daar ga ik…zoeef!!!! Prachtig ik heb het helemaal naar mijn zin maar wat doet mijn buuf daar nu met fototoestel? 
Ze springt uit de bosjes en flitst midden in mijn gezicht waardoor ik mijn evenwicht verlies en in de prikkende Rhododendron terecht kom…de volgende dag in het ziekenhuis zie ik een reportage van mezelf zie op TV West op een skateboard gezeten die voorgestuwd wordt door het bewegen van de Nordic walking stokken die roeibewegingen maken met aan de zijkanten vastgeplakte bidons met energiedrinks die jammerlijk in de struiken belandt. 
De mooie dokter met de mooie ogen komt binnen en zegt…………. 



Esther schreef:

Eefje, Eefje ben jij het echt? Ik staar hem aan, ken ik deze aantrekkelijke vent? Maurits, zegt hij, van de lagere school. Maurits, Maurits, mijn hersenen draaien op volle toeren. En dan opeens zie ik hem weer voor me, dat kleine jochie dat altijd achter me aan liep op het schoolplein. Het jongetje dat altijd alles zo goed wist en de eerste was die zijn vinger op stak. Maurits wat leuk%u2026, stamel ik, ondertussen mijn dreads in mijn nek gooiend en mijn paarse joggingpak fatsoenerende. Verdorie, lag ik hier nu maar in mijn kek pakje dat me nu zo goed staat omdat ik er 10 kilo af heb gekregen. Maar door die ellendige buurvrouw met haar fototoestel lig ik hier nu in de kreukels met een huispak aan dat eigenlijk in vuilnisbak hoort. Oh wat is hij leuk opgedroogd, als een ware adonis staat hij hier voor me en kijkt me met zijn mooie blauwe ogen aan. Eefje, je bent niets veranderd zegt hij met een zwoele stem. Het zweet breekt me uit als hij mijn hand pakt en ….

(Kun je bloggen blog dan mee…. (het vervolg) 

Het eind van deze blog was te mooi om niets mee te doen na nu weer vijf dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben…. )



Eefje wrote: 
Ik vervolgens wakker word uit een alles verstikkende droom in mijn ziekenhuisbedje in Tilburg… 

Als ik, nadat ik mijn dreads in model heb geschud, de slaap uit mijn ogen wrijf en ongegeneerd zonder hand voor mijn mond zo hard gaap dat je tot achter mijn huig kan kijken voel ik dat er naar me gekeken word… In de deuropening staat semi-laks tegen de deurpost aangehangen het mooiste jongen mannetje wat je je kunt voorstellen… Ik kan nog net voorkomen dat mijn mond open zakt… Wat een prachtige man, nou ja man… jongetje en ja hij kan mijn zoon zijn, maar who gives a f….ck. 
Lang, fier, gebronsd met prachtige omfloerste ogen en fluweelzachte wimpers (bambi-ogen) wauw… 

Zegguh, Eefje, en hij kijkt me met die prachtige kijkers van hem aan….langzaam schuif ik de dekens onder, ik smelt….We hadden toch afgesproken dat wel elkaar niet meer zouden zien onder deze omstandigheden…. Ik ben sprakeloos… wat is hij mooi en langzaam begin ik een gevoel te herkennen van toen ik net 15 was en mijn eerste liefde vond/zag… alsof er tegen de binnenkant van mijn buik vlindertjes fladderen.. Give me an infection anytime, al was het alleen maar om deze heerlijke dokter te kunnen aanschouwen… ik was even vergeten hoe mooi hij ook alweer is…. 

Ik open mijn mond om hem te antwoorden maar er komt alleen helemaal geen geluid uit, slechts een piepend gepiep, en ik sluit mijn mond om hem vervolgens opnieuw te openen… onder geen beding mag deze dokter doorkrijgen wat ik van ‘m vind dus ik zeg het eerste het beste wat in mij opkomt… nou ken je die doktersromannetjes waar de patiënt verliefd wordt op de dokter… nou hier ben ik…. Jezus zeg ik dat echt…. Muts… je lijkt wel een tiener ipv een midden veertiger en de mooie dokter die is oud genoeg om je zoon te zijn… Maar langzaam zie ik een blos over het gezicht van mijn prachtig dartele kalfje trekken… en hij went zijn prachtige blauwe ogen van mij af… het zweet breekt me uit als hij mijn hand pakt en….. 



Manuela schreef:
…mijn pols voelt, een verontrustende blik glijdt over zijn gezicht. Het is zo’n mooi gaaf gezicht, de huid strak en glad en licht gebronsd en als hij mijn pols meet en telt via zijn horloge zie je zijn kaaklijn verstrakken met een enorme schoonheid zoals alleen jongelingen dit hebben. Mijn gedachten dwalen af naar hoe het zou zijn als wij samen zouden zoenen,zou hij dan met zijn volle,harde lippen dwingend bezit nemen van de mijne? En met een gulzigheid die bij zijn leeftijd hoort mijn mond en tong onderzoeken met soms een korte tussenpose zodat ik bang wordt dat het al eindigt? 

”Ben je opgewonden?”, vraagt hij me. Hoe weet hij dat nou en ik merk dat naast de opkruipende geilheid ik me ergens ook doodschaam. …..Uhhhhhhh ikku u heb net mijn vriend gesproken en ik mis hem heel erg, stotter ik tegen de jongen die me aankijkt alsof het tijd is voor een valiumpje. 
”Je pols is bijzonder hoog en ik ben bang dat we je nog een nachtje moeten houden, hoe vervelend dat ook is met de Kerst.” Ik kijk hem aan en besluit dat dit leukste Kerst aller tijden gaat worden!



Eefje wrote: 
Maar is dat wel zo… Ik begin ondanks mijn lustgevoelens jegens mijn Kalfje toch wel enige onrust te voelen… is dit wel normaal… kom ik wat te kort… en mijn vriendje en gezin… overspoeld door gevoelens en emoties zink ik weg in de diepe trochten van mijn gedachten… Wat moet ik nou… de kerst met Kalfje of kerst met vrienden en dierbaren familie thuis… Terwijl deze gedachtes mij overspoelen staat Kalfje mij afwachtend aan te kijken of er nog een reactie mijnerzijds komt… Eefje, stamelt hij… breng ik je in een lastig pakket… is het erg dat ik je hier hou alleen maar omdat ik dat fijn vind, ik bedoel nodig vind… schuldbewust kijkt hij mij aan…Ik weet niet wat ik hoor… dat kan toch niet waar zijn… is dit een nachtmerrie of een droom… Het enig wat ik uit kan brengen is… maar wat zeg je nou…. Ik vind je aardig en ik val op oudere vrouwen en jij bent mijn ideale Rubensvrouw… Schok ik je… ik kijk hem inderdaad geschokt aan.. Wat begon als een leuk spannend spelletje mijnerzijds om begint nu toch wel ernstig serieuze vormen aan te nemen… Je bent vannacht alleen op zaal hier en ik heb nachdienst vervolgt Kalfje…. Oh sweet desire… wat is dit makkelijk… Op dat moment komt er een verpleegkundige binnen en Kalfje en ik kijken schuldbewust om naar haar… Ze meldt zakelijk: Er komt een nieuwe opname zodadelijk… Een oude dame van de IC…. Kalfje en ik kijken elkaar… onze bijna droom vliegt in duigen… hoe moeten we nu iets nieuws plannen? Hij pakt mijn hand en….. 




Manuela wrote: 

fluistert zacht: vannacht maak ik je gelukkigste vrouw op aarde, als het licht uitgaat wacht ik nog tien minuten en dan kom ik naar je toe. Maar wat bedoel je, stamel ik. Laat het maar over je heen komen, ik zie het aan je, je hebt me nodig en ik kan je zoveel geven. En langzaam wandelt hij de zaal uit, mij in opperste verwarring achterlatend. 
Is dit nu fout? Is het liefde, verliefd alleen geilheid in optima forma? Ben ik zo needy dat hij me zo makkelijk in kan palmen of wat is het? 
Liefde is het zeker niet, moet er niet aan denken dat hij bij me zou komen wonen en dat we een setje zouden zijn. Ik gruwel bij de gedachte alleen dat ik dan mee moet naar de bierverjaardagen van zijn puberale vriendjes en vriendinnetjes in te strakke skinny jeans. Verliefd dan, zou dat het zijn? Okay, hij is mooi, te mooi, botticelli-achtig mooi, maar wat zegt dat over de zo broodnodoge inhoud van de hersenpan? We zitten vast niet op 1 lijn en ik wil ook helemaal niet op 1 lijn zitten met zo’n jonkie. Blijft over de pure geilheid. Ik merk dat terwijl ik aan hem denk, ik langzaam verschuif in bed en mijn sterke punten zo volledig mogelijk probeer uit te laten komen wat prima gaat in die nieuwe Marlies Dekkers look-a-like! Ik probeer koket uit de hoek te komen, maar ben bang dat ik daardoor juist een bronstig hert lijk in plaats van die serene Rubensdame met ervaring. 
Ik kan me nergens meer op concentreren en babbel tegen iedereen om me een houding te geven wat meer weg heeft van een neurotische puber dan een vrouw die besloten heeft om stevig verwend te gaan worden. Ik druk op de bel voor de zuster en vraag of ik me mag gaan wassen, ik zit onder de douche en terwijl het water tussen mijn borsten stroomt denk ik aan vanavond….



Eefje wrote: 
Vanavond…. Al zuchtend kijk ik naar mijn oud voelend, zieke en te zware uitgezakte lijf… ik slaag al jaren niet meer voor de potloodtest.. ik kan een heel notebook meenemen onder mijn borsten… De keizersnee heeft zijn slopende werk gedaan evenals het gebrek aan zin om te gaan sporten…en mijn “ik ben teveel alleen thuis want mijn man werkt altijd”en alstie dan een keer bijtijds thuis is eten we afhaal” vreetbuien hebben hun vernietigende werking eer aangedaan. Mijn zeer aangeschroefde pootje verkleurd langzaam pruimkleurig en op mijn andere kuit heb ik permanente kerstversiering in de vorm van trosjes kerstaders…Langzaam spoelt het magenta rood van mijn geverfde haar langs de schuimvlokken.. Wat wil ik nou eigenlijk…. Sterker nog.. Wat wil hij nou eigenlijk…. Ik zucht nog maar eens… Kon ik hier maar eeuwig blijven zitten verstopt voor iedereen die ik liefheb en mijn bloedmooie Kalfje… 
Terwijl allerlei vage en minder vage gedachten door mijn hoofd spelen, besluit ik dat ik maar 1 keer leef en als het bronstige hert, mijn androgyne held met de mooie ogen mij wil hebben ik het maar eens moet doen… Opgewekt na het nemen van deze beslissing hul ik mijn in bodylotion en parfum van Boucheron my all time favorite…Plotseling schuift de deur van de douche open en daar staat mijn Adonis… Kan ik nog iets voor je doen? 
Ik kijk hem aan… Waarom dit binnenvallen en waarom deze vraag…Wat doet hij en vooral waarom doet hij dat nu… En ineens realiseer ik me dat de magie tussen ons weg is… hij heeft het verpest.. door mij naakt en in al mijn kwetsbaarheid te observeren terwijl ik er niet op bedacht was…. Ik was nog niet klaar voor hem…. En hij heeft het moment bezoedeld… Ik kijk hem aan en zeg: Nee je kunt niets meer voor mij doen…nooit meer…. Kalfje kijkt mij aan met zijn grote mooie nu natte verdrietige ogen en zegt… 



Manuela schreef:
”maar, je bent zo mooi en zeker zo in al je puurheid” en hij werpt zich op de natte tegels van de badkamervloer en begint langzaam mijn voeten te kussen en is extra voorzichtig met mijn zere voet. Ik probeer hem weg te duwen, maar hij hijst zich naar boven en hijgt hartstochtelijk in mijn oor: “ik wil je en ik wil je nu”, in blinde paniek druk ik op de noodbel, maar voel te laat dat ik mijn evcenwicht verlies en zie nog net dat de stehoscoop zich om zijn nek draait en……. 



Eefje wrote: 
Stort met een rotklap boven op hem terwijl ik zie dat zijn eens zo mooie gezicht blauw aanloopt… een golf van paniek overspoelt me terwijl ik zie hoe mijn druipend magentarood zich een weg baant over het prachtige lijf van de nu inmiddels echt blauwe Kalfje…. In de verte hoor ik het tumult van naderende verpleegkundigen die snel en adequaat reageren op de noodbel… Ik draai vliegensvlug de stehoscoop van mijn immer mooie adonis…. En voel met mijn vingers in zijn nek… Daar ver in de diepte voel ik op een ader een haast wanhopige hartslag.. zwoegend, zwaar en tragend langzaam voel ik de doodstrijd van mijn Kalfje… En een zwaarmoedig gevoel overvalt me…. Als dit uitkomt… ons beider toekomst kapot, twee gezinnen kapot… de verleiding om hem zo te laten liggen terwijl ik voel dat zijn pols steeds zwakker wordt, wordt steeds groter… In de luttele seconden die mij resten alvorens de verpleegkundigen binnenvallen neem ik mijn moedige besluit…. 



Manuela schreef:
 En begin hem diep en hartstochtelijk te kussen, eenmaal denk ik dat hem voel opleven, maar het blijkt niets anders te zijn dan zijn laatste passionele ademtocht die verdwijnt in mijn keel. Het is voorbij……langzaam voel ik de tranen over mijn wangen biggelen, ineens weet ik dat ik zo graag bij hem had willen zijn, maar nu is het te laat, voorbij.Voorgoed. Een diepe droefenis maakt zich van mij meester. Daar komen de hulptroepen en terwijl ik stotter dat hij zomaar uitgleed toen hij mij wilde helpen opstaan, lette niemand meer op mij en gingen ze de gebruikelijke dingen doen die dit soort situaties vereisen. Ik werd teruggereden naar mijn bed en daar werd ik overspoeld door een onbeschrijfelijk gevoel van intens verdriet, pijn en melancholie. Mijn mooie jongen was niet meer, maar ik zou hem eren en schreef voor hem het ultieme liefdesgedicht dat ik zou voordragen op zijn begrafenis:


Vragend kijk jij me aan 
Laten we ons zomaar gaan? 

Genot is sterker dan rede 
God, wat een hitte beneden 


Is het macht of wellust?

Pure begeerte als jij me kust

In lichaam en geest elkaar gevonden 

Verspild sperma, eeuwig zonde 


RIP



Eefje wrote: 
Ondertussen word de crashcar tevoorschijn getoverd met dito bijbehorende reanimatieteam code blauw, ik wil bij hem zijn, en laat me geheel tegen het advies van de verpleegkundigen terug rijden en zie met lede ogen aan hoe de peddels van de defibrillator opgeladen worden voor de ultieme schok om mijn adonis bij me terug te brengen… Iedereen los…. Klap… Niks… Flatline.. Iedereen los… Klap… Een klein systolisch piekje wordt zichtbaar op de monitor….. Een zucht van opluchting gaat door het reanimatie team… En ik… ik weet niet meer wat ik moet voelen… Als ik naar de monitor kijk zie ik dat de essentiële piek voor het aanwezig zijn van hersenactiviteit ontbreekt… … kut scheld een lid van het reanimatieteam..we hebben een kastplantje van hem gemaakt… IK ben vreemd opgelucht…. Mijn adonis kan nu voor mij eeuwig de mijne zijn zonder dat iemand dit weet…. Het mooie lijf gered, het hoofd in permanente toestand van rust… Door alle commotie heb ik niet gezien dat mijn zere pootje niet meer echt de stand heeft die het moet en ik realiseer me dat ik hier nog wel wat langer moet zijn… Een spoedok volgt om mijn voet weer in de juiste stand te krijgen terwijl ik naar de ok gereden wordt weg van de plek des onheils raak ik mijn Adonis uit het oog…. Als ik drie weken later wakker wordt uit mijn gemanipuleerde toegebrachte slaap, lig ik weer op mijn vertrouwde plekje op de zaal bij het raam… ik naar het bed rechts van me en zie mijn Kalfje naast me liggen….



Manuela schreef: 
en ik vroeg fluisterend,” herken je me nog, liefste” en langzaam opende hij zijn ogen en keek me aan. Ik zag zijn ogen verzachtten en hij kreeg een waterige blik. Terwijl ik net zat te denken dat ik niet van jankerds hield viel me iets anders op. Langzaam kwam zijn laken omhoog. Onmiskenbaar werd bewezen dat hij heel blij was om me te zien. Ziedaar zijn fallus tot onmetelijke hoogtes gestegen als moest hij een party tent omhoog houden. Vlug liet ik me, enigzins stram na mijn coma, in de rolstoel glijden en besloot hem eens heerlijk te verwennen. Ik had al 3 weken niet goed gegeten dus enig calorierijk voedsel was welkom. 
Toen ik mijn mondhoeken afveegde aan mijn ziekenhuis pyjamaatje opende hij zijn mond om met me te praten. Wat zou hij zeggen? Dat hij van me houdt of zou hij me enkel bedanken voor bewezen diensten? Zijn mond opende zich en hij brabbelde: “mamma” en op dat moment…. 



Eefje wrote: 
Zakte mijn broek af en kotste ik spontaan de eiwitrijke vloeistof in zijn haar… Eat this sneerde ik… en vroeg mij af of het zeer onbetamelijk zou zijn om geld te vragen voor bewezen diensten… Kalfje keek mij onbewogen aan… het leek alsof zijn ogen geen contact meer konden maken… nadat ik ‘m enige tijd had geobserveerd en uiteindelijk een verpleegkundige had gebeld om te wijzen op het feit dat hij iets wel heel vreemds in zijn haar had, kwam de bloedmooie vriendin van Kalfje binnen en zei…. Ik kan niet meer, ik niet langer je vriendin zijn… ik word niet goed van het feit dat je alleen nog maar mama kan zeggen… ik wil zo graag mijn eigen naam uitgegild horen tijdens heftige zweterige sex en dito bijbehorende conversatie… Ik ben je moeder niet, sterker nog ik wil je moeder niet eens zijn…

Met plaatsvervangende schaamte hoorde ik dit betoog aan… Ineens werd mij de situatie glashelder….wat had ik mijn Kalfje aangedaan… zou dit nog te redden zijn? En zo ja, wilde ik dit dan wel…. Terwijl ik wat dieper onder de dekens schoof keek ik richting de deur en daar stond hij… Semi laks tegen de deurpost aangehangen… Dokter Lovelips, androgyn, prachtige groenige ogen en grote oren, c5 sikkie en schoenmaat 42….
Zegguh, Eefje, en hij kijkt me met die prachtige kijkers van hem aan….langzaam schuif ik de dekens onder, ik smelt….We hadden toch afgesproken dat wel elkaar niet meer zouden zien onder deze omstandigheden…. 




Always

always.. every day again ...